(LEGNICA) Rekordowa liczba bezdomnych ściągnęła do legnickiej noclegowni. Przychodzą tu sami, przywozi ich straż miejską i policja. W placówce jest ponad 50 miejsc, a w ostatnich dniach stycznia i na początku lutego nocowało tu drugie tyle osób.

Do noclegowni dzwonią także urzędnicy ościennych gmin, którzy szukają miejsca dla bezdomnych z ich terenu, przynajmniej na czas mrozów.

– Ostatnio musiałem odmówić gminie Prochowice, bo po prostu nie ma już gdzie kłaść ludzi, O tej porze roku bardzo trudno jest znaleźć miejsce w noclegowni, bo wszystkie pękają w szwach. Jednak jeśli ktoś przyjdzie do nas wieczorem, nocleg dostanie – mówi Piotr Bukowski wieloletni kierownik legnickiej placówki.

Buty wrosły w nogi
Przed kilkoma dniami policjanci przywieźli tu bezdomnego człowieka z Jawora. Znaleźli go na ulicy.

– Mężczyzna ten był w starszym stanie. Zastanawiam się, jak długo nie ściągał butów, bo trzech naszych pracowników przez jakiś czas nie mogło dać sobie z tym rady. Obuwie niejako przyrosło mu do nóg. Po jego zdjęciu trzeba było zdezynfekować stopy i opatrzyć rany – opowiada kierownik.

W noclegowni człowiek ten został doprowadzony do porządku, wziął kąpiel, został ostrzyżony, dostał czyste ubranie, zimową kurtkę i ciepły posiłek. Bezdomność wielu mężczyzn tu trafiających jest skutkiem nadmiernego picia alkoholu. A że bez niego trudno im wytrzymać, próbują do placówki przemycać piwo czy wódkę, w butelkach po różnych napojach. Ich pomysłowość – jak zapewnia szef noclegowni – nie ma granic.

Zakaz picia alkoholu jest jednak tu bezwzględnie przestrzegany. Pijani zabierani są do izby wytrzeźwień. Inni na zimę stają się abstynentami, by wiosną wrócić do nałogu.

Od przemocy do przemocy
W noclegowni miejsce znalazła też chodząca o kulach 49-letnia mieszkanka Legnicy. Uciekła z domu przed agresją konkubenta.
– Nie mogłam już dłużej wytrzymać tego maltretowania. Stale zagląda do kieliszka, a jak się napije, robi awantury. Wyładowuje na mnie swoje nerwy. Któregoś dnia bili się z sąsiadem, jeden wpadł na mnie. Akurat myłam okno i wyleciałam z czwartego piętra. Sąsiadka zadzwoniła po pogotowie, zawieźli mnie do szpitala. Przeżyłam ten upadek, ale cała, oprócz lewej ręki i głowy, leżałam w gipsie. W noclegowni śpię na materacu. Tu jest przynajmniej spokój. Można się umyć i coś zjeść – opowiada kobieta, która chce zachować anonimowość.

To już drugi dom, z którego musiała uciekać. Wcześniej mąż nie oszczędzał jej razów. Z czasem „zaopiekował” się nią obecny konkubent, wziął do siebie zameldował, więc z poprzedniego mieszkania zrezygnowała. Nie okazał się jednak lepszy.
Pani Anna nie ma pracy, choć od dawna jest zarejestrowana w pośredniaku. Jej grupa inwalidzka nie uprawnia do renty, nie ma więc z czego żyć. Kiedyś wiodła w miarę normalne życie, miała swój dom, pracę, ale któregoś dnia zaczęła uciekać przed przemocą. Ucieka do dzisiaj. Co będzie dalej? Sama nie wie.

Cały artykuł w najnowszym (8 bm.) numerze Tygodnika Konkrety.pl.

Fot. Krystyna Nikończuk